Rood stof waait in mijn gezicht en af en toe valt er een dikke druppel water op mijn nu al vieze broek. Ik zit in een bus, die over de hobbels verplaatst naar Krukira. Het dak van de bus is volgeladen met grote zakken met ijs. Koelkasten of vriezers zijn niet te vinden in de communidad, dus bewaren de bewoners de vis in grote thermosbakken met ijs.

De bus is vol. Op twee stoelen hebben drie mensen plaats genomen en in het gangpad staan de mensen klem. Twee rijen achter mij huilt een baby en naast mij zit een klein jongetje me geïnteresseerd aan te staren. En vrouw voor mij krijgt met veel moeite het raampje dicht. Het druppelen op mijn broek stopt.

Een uur later stap ik stoffig de bus uit. Ik ben aangekomen in Krukira, een communidad, waar vissen de belangrijkste activiteit is. Ik ruik de zee. Even geen drukte van de stad om me heen. Geen toeterende taxi’s en  geen fluitende mannen. Alleen het fluiten van vogels en het hinniken van paarden is wat ik hoor. De wind van zee waait door de bomen, maar veel bomen zijn ’t niet.  Even voor mij ligt een dikke boom, ontworteld op de grond. Als ik even verder kijk, realiseer ik me dat dat een van de vele ontwortelde bomen is. Mangobomen, palmbomen, citrusbomen, allemaal hebben ze het begeven.

Anderhalf jaar geleden raasde de orkaan Felix over Krukira. Een grote ravage liet hij achter. De Miskito’s in Krukira leven nog steeds met de gevolgen van deze orkaan. Niet alleen een tekort aan fruit moeten ze nog overwinnen, ook een tekort aan vis. Sinds de orkaan is vis schaarser en de zoektocht naar vis moeilijker. Inmiddels zijn veel huizen herbouwd van de oude materialen, maar voordat Krukira weer is als voorheen, zullen er nog tientallen jaren voorbij moeten gaan.