Mijn verblijf aan de oostkust van Nicaragua ligt alweer een paar dagen achter me. Puerto Cabezas heeft plaats gemaakt voor de studentenstad León. Geen frisse zeelucht meer, maar een drukkende warmte. Mezelf niet meer wassen met water uit de put, maar gewoon onder een douchekop met stromend water. Geen nieuwe woordjes meer leren in het Miskito, maar mijn Spaans weer een beetje verbeteren. Niet meer wakker worden door Jannes en Solki, omdat ze ‘s ochtends vroeg in mijn bed springen, maar een wekker die me laat weten dat een nieuwe dag is aangebroken.

Ik heb genoten van Jet, Milton, Jannes en Solki. Ik heb veel foto’s kunnen maken over de gevolgen van de orkaan Felix. Ook heb ik het nodige beeldmateriaal kunnen maken voor Stichting Marijn. En niet te vergeten het fotoproject met de kinderen uit het project. Of dat laatste een succes is geworden, zal blijken in Nederland.

De werkzaamheden in León, zijn inmiddels in volle gang. Al vrij snel had ik een afspraak met Julio Tenorio, om meer te weten te komen over zijn werkzaamheden in León. We hebben samen kunnen dromen over een betere toekomst en kunnen praten over het realiseren van die dromen. Met enige regelmaat organiseert Julio avonden voor jongeren om te kunnen praten over sociale thema’s. Iets waar binnen kerkelijke gemeenschappen in Nicaragua maar weinig ruimte voor is. Daarnaast organiseert hij avonden voor stellen die willen gaan trouwen of net getrouwd zijn, die nog vol vragen zitten over hoe een huwelijk goed kan zijn en over hoe je een huwelijk goed kan houden.

De grootste droom van Julio? Kerkelijke gemeenschappen samenbrengen om te praten over sociale thema’s. Klinkt mij prima in de oren, maar wetende dat er 85 kerkelijke gemeentes zijn in León is dat nog een hele kluif. Eind deze week zal ik een van de bijeenkomsten bijwonen. Mijn nieuwsgierigheid groeit met de dag.

Een andere zoektocht in León, eentje die me zeker meer aan het hart ligt, is de mogelijkheid voor een project in deze studentenstad. Ik kom maar al te vaak jongeren tegen in León, die het liefst gewoon even een praatje willen maken. Vragen willen stellen en even hun ei kwijt willen. Aan mij heb je dan zeker een goeie, maar een structurele plek waar jongeren terecht kunnen is er eigenlijk helemaal niet. Een jongerencentrum dus, waar jongeren altijd terecht kunnen voor een praatje, maar ook ontspanning kunnen vinden.

Morgen ga ik een bezoek brengen aan een jongerencentrum in Chinandega. Een plek die ik al eerder bezocht, maar toen speelde deze ideeën nog niet in mijn hart. Hopelijk vind ik daar weer wat antwoorden.

Kortom, een bezoek vol vragen, maar hopelijk ook een bezoek met antwoorden.